Στα δικά μας παιδικά χρόνια οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν ένας συνδυασμός ανεμελιάς, εποικοδομητικής βαρεμάρας ενίοτε (οι άνω των 30 ξέρουν τι είναι αυτό) μα κυρίως ατέλειωτου παιχνιδιού. Το σχολικό κουδούνι χτυπούσε για τελευταία φορά για να σηματοδοτήσει την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών. Όλη μέρα στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες, με τις παρέες, καβάλα στα ποδήλατα και πάνω στα πατίνια και τα σκέιτ μπορντ. Και μέχρι να πάμε διακοπές με τους γονείς στο εξοχικό ή στο νησί ή στο χωριό, αλωνίζαμε στη γειτονιά.
